Świadomość ONKOPACJENTA

Czasem czuję się jak w mojej dawnej szkole. Każdy nauczyciel uważał swój przedmiot za najważniejszy. W leczeniu onkologicznym potrzebna jest świadoma zgoda pacjenta. Ale jak mam świadomie zdecydować się na napromienianie, kiedy od innego specjalisty słyszę immunoterapia działa na wszystkie komórki w moim ciele, również na te w mózgu. Loża po kraniotomii. To jest cel.

Podczas zabiegu nie widać gołym okiem efektów napromieniania, a pacjent nic nie czuje, poza niewygodą spowodowaną unieruchomieniem. Jest ono konieczne, aby wyeliminować jakiekolwiek ruchy pacjenta – także te mimowolne. Unieruchomienie pacjenta odbywa się za najczęściej za pomocą specjalnej maski. Jest to ukształtowana na ciepło siatka, która po stwardnieniu przylega ściśle do określonej części ciała pacjenta. Jest ona zakładana tuż przed zabiegiem i przyśrubowywana do podestu, na którym spoczywa chory.

Jadę do Modelarni.

Z uwagi na wysokie ryzyko wznowy miejscowej, pooperacyjna radioterapia powinna być rozważana u chorych po resekcji czerniaka do mózgowia, w szczególności, gdy występują czynniki ryzyka nawrotu – cytat z książki

Czerniak 2 pod redakcją naukową prof. dr hab. n. med. Piotra Rutkowskiego w rozdziale Wyspecjalizowane leczenie przerzutów czerniaka do mózgowia – autorstwa lekarzy:Mateusz Spałek, Aneta Borkowska, Hanna Koseła-Paterczyk.

więcej o radioterapii onkologicznej: https://www.zwrotnikraka.pl/na-czym-polega-radioterapia/

Podróż do ONKOŚWIATA

Kocham podróże. Uwielbiam latać. Szczególnie na ostatnich siedzeniach tuż przy ogonie samolotu. Wtedy czuje się nieprawdopodobną moc i jest wspaniały widok z okna. Podobnych przeżyć dostarczają mi piesze wędrówki, zwłaszcza te z plecakiem. Kiedy wybieram się w drogę, to tak jakbym przenosiła się w inny świat, w którym wszystko jest możliwe. Podróże dają wolność, przestrzeń, swobodę.

Choroba mocno pokrzyżowała moje plany. Niby dała mi spokój i ciszę, ale też wzmocniła moją odpowiedzialność za innych. Są takie chwile, że chce mi się wyć, uciec gdzieś daleko, nie odbierać telefonów. Sama zbudowałam sobie pułapkę, z której powoli się uwalniam. Momentami tak bardzo martwię się o bliskich i innych ludzi, że moje sprawy stają się nieistotne. Nie chcę ich martwić. 

Należę do pokolenia, które bardzo szybko się usamodzielniło. Wzrastałam w rodzinie, w której ważne było uczenie się odpowiedzialności za siebie, za rodzeństwo, za ciszę, kiedy rodzice po pracy odpoczywali. 

Obecnie moje pokolenie nazywane jest sandwich generation, bo mimo, że jeszcze jesteśmy aktywni zawodowo, to dbamy o starszych rodziców i angażujemy się w pomaganie dorosłym dzieciom. Jednym zdaniem pomagamy wielopokoleniowej rodzinie. Ciągle mamy poczucie braku czasu i ciężar odpowiedzialności za wszystko i wszystkich. Nieustannie ktoś czegoś od nas chce, jesteśmy wiecznie zabiegani w sprawach innych, bo dzieci, bo starzy rodzice, bo pojawiły się wnuki, bo sąsiadka, koleżanka, przyjaciółka. To nienormalne, że zapominamy o sobie, o swoich potrzebach, planach i marzeniach, odkładając je na później, ale tak się dzieje. W końcu dopada nas frustracja, czujemy złość i lęk związany z przeświadczeniem, że nic dobrego już nie może nas spotkać. 

Miało być tak pięknie, a pojawiła się choroba. Pierwsza myśl jest straszna, bo wpadłam w stereotypową pułapkę. Ale choroba to nie wyrok, dociera to do mnie w końcu.

Zajmują mnie normalne egzystencjalne dylematy, na które nałożyła się choroba. Pojawił się też nowy cel – poznać to, co dotychczas było nieznane. Skupić się na sobie, swoim zdrowiu. Przyjąć pomoc od przyjaciół, koleżanek, znajomych, no i przede wszystkim od bliskich. Wybieram się więc codziennie w podróż do ONKOŚWIATA i oswajam się z obcobrzmiącymi słowami. 

To nie jest łatwa podróż, ale szalenie inspirująca. I mam swój cel. Zdrowieć i pomagać innym. Uczęszczam do Szkoły Onkowolontariatu, którą zorganizowała #Fundacja DOBRZE, ŻE JESTEŚ. Jakoś trzeba zagospodarować tę odpowiedzialność, którą noszę w sobie przez lata. Wyzdrowieję i podam dalej otuchę i nadzieję. Jak mawia moja znajoma psycholożka Nadzieja umiera ostatnia i nigdy Cię nie opuści.

 

OBIEŻYORGANIZM

Jesteś moją tkanką. Rośniesz w sposób niekontrolowany. Rozpychasz się. Wżerasz się w

otoczenie i niszczysz zdrowe tkanki. Masz też zamiłowanie do podróży. Odizolowujesz się i z nurtem płynów ustrojowych przemieszczasz się, szukając miejsca na osiedlenie, jak jakiś obieżyorganizm.

Mam więc w sobie Zdrowie i Chorobę.

Nie wiem, kiedy zaczęła się karcynogeneza, czyli proces, w którym komórka, moja komórka, zaczęła przekształcać się w komórkę nowotworową. Eksperci uważają, że czas od momentu inicjacji procesu nowotworowego, do czasu zauważenia albo zdiagnozowania nowotworu w organizmie, trwa od kilkunastu do kilkudziesięciu lat. Na początku jakiś kancerogen, np. zawarty w dymie papierosa, uszkadza DNA komórki – a ta, dalej się dzieli, przekazując mutację dalej.

Dopóki moje Zdrowie było pełniejsze i prawidłowo działał mój system immunologiczny, sprawne mechanizmy obronne próbowały niszczyć zmutowane komórki. W każdej komórce, każdego dnia dochodzi do nawet miliona uszkodzeń w strukturze DNA. Większość z nich zostaje naprawiona. System detoksykacji usuwa kancerogeny, system naprawy np. białka inicjuje odpowiednie procesy  i prawidłowe DNA może być przekazywane dalej. Na którymś etapie procesu nowotworowego komórki uszkodzone nie podlegają już procesom naprawczym. Zdrowie słabnie. Komórki nowotworowe przestają być rozpoznawane przez układ immunologiczny – uciekają spod kontroli.

Proces nowotworowy cichutko się toczy. Zdrowe komórki są zaprogramowane do określonej liczby podziałów, a potem umierają, następuje ich samozniszczenie i są wydalane z organizmu. Zaprogramowana śmierć – apoptoza – nie dotyczy chorych komórek, bo wybiły się na samosterowność. 

Chore komórki uzyskują zdolność do odseparowania się i oddalania od miejsca w którym powstały. Obieżyorganizmy. Mogą krążyć i osiedlać się w innym miejscu w innej tkance. Trwa ekspansja. Układ immunologiczny jest mocno przeciążony. Chore komórki potrafią pobudzać układ krwionośny do namnażania naczyń krwionośnych. Naczynia krwionośne nie mają prawidłowej budowy, ale spełniają swoją rolę – jest ich tak duża sieć, że odżywiają nowego osiedleńca. Jeden centymetr guza zbudowany z około miliona komórek powstaje około pięciu lat, ale jego podwojenie może nastąpić już po pół roku. To idzie jak lawina. Zdrowie słabnie, Choroba się panoszy. 

Każdy organizm posiada jeszcze jeden mechanizm obronny - system rozpoznawania wroga przez Komórki NK „naturalni zabójcy”. Krążą jak fagocyty, które zbierają śmieci z organizmu, i nie są wyspecjalizowane do niszczenia konkretnego wroga. Rozpoznają komórki, w których identyfikują obce białko i niszczą je. Być może wspomagając nasze Zdrowie odpowiednią dietą moglibyśmy zwiększyć liczbę NK, np. pijąc koktajle zawierające jagody. Dieta powinna też służyć Zdrowiu, by wzmacniać układ odpornościowy. Czynię to każdego dnia, bo wiem, że Choroba odejdzie i wróci do mnie moje Zdrowie.

Na szczęście na polu naukowym wciąż nowe osiągnięcia, z których mogą korzystać pacjenci: https://www.youtube.com/watch?v=LLRDSqjLuQI

obrazki pochodzą:

1) ze strony Wyborcza.pl i dotyczą artykułu "Uwaga na czerniaka - Sławomir Zagórski, Chicago 7 czerwca 2011 - Komórka czerniaka pod mikroskopem elektronowym;

2) https://kopalniawiedzy.pl/czerniak-nowotwor-antybiotyki-mitochondria,34039

 

Obojętność czy działanie? Ty wybierasz.

 

Jest taka maksyma BÓJ SIĘ MILCZENIA OBOJĘTNYCH LUDZI. Konsekwencje bezczynności wspaniale obrazuje przypowieść o myszy.

Pewnego dnia mysz zauważyła, że właściciel farmy zastawił pułapkę na myszy. Opowiedziała o tym kurczakowi, owcy i krowie. Ale wszyscy odpowiedzieli:

"Pułapka na myszy to twój problem, to nie ma z nami nic wspólnego!"

Nieco później wąż wpadł w pułapkę na myszy - i ugryzł żonę rolnika. Próbując ją wyleczyć, zrobili rosół dla jego żony. Następnie zabili owce, aby nakarmić wszystkich, którzy przyszli odwiedzić chorą kobietę. i wreszcie zabili krowę, aby odpowiednio nakarmić gości na pogrzebie.

I przez cały ten czas mysz obserwowała, co się dzieje przez dziurę w ścianie i myślała o rzeczach, które z nikim nie mają nic wspólnego.

Obojętność pewnie usprawiedliwia nie podejmowanie działania, nie angażowanie się, ale ta metoda wcale nie chroni obojętnych. Co najwyżej zapewnia im chwilowy i pozorny spokój.

W ostatnich dniach doświadczyłam wielu przykładów działań i gestów osób, które nie pozostały obojętne wobec moich niepokojów, wątpliwości i lęków, za co bezustannie dziękuję. Bardzo mi pomogły w odnalezieniu ścieżki do zdrowienia.

Przypowieść zobaczyłam na stronie: https://www.facebook.com/psychoterapiazdunskawola?ref=py_c

 Moje onkolęki

Straszy mnie.

Czwarta doba po wlewce. Świąd czaszki, lekka wysypka pod pachami i nowy guz na granicy piersi i tułowia wielkości winogrona. To już nie malutki groszek. Cholera. Pewnie, że się boję, ale nie poddaję się.

Jadę zdjąć szwy po operacji. Poszło sprawnie. Idę do Kliniki, miałam informować o wszystkich zdarzeniach niepokojących:

- świąd głowy,

- wysypka pod pachami,

- ból i trzeszczenie w stawach,

- opuchlizna, ból głowy,

- drętwienie stóp i dłoni,

no i ten guzek.

Miła i bardzo profesjonalna pani dr rozwiewa mój niepokój.

Fałszywy alarm. Byłeś już na wrześniowym TK. Oto racjonalny dowód na to, że napięcie rodzi onkolęki, a te mają wielkie oczy.

Skończyło się na strachu, walnęło mi ciśnienie i mam stan podgorączkowy. Na szczęście w NIO mnóstwo profesjonalnych lekarzy, pielęgniarzy jednym zdaniem fantastyczny, choć bardzo zapracowany personel. Akcja natychmiastowa. Ciśnienie już w normie, czekam na wyniki, by zapanować nad pozostałymi parametrami.

Aż mi wstyd. Rada na przyszłość. Strach jest uczuciem uzasadnionym realnym niebezpieczeństwem. Lęk rozbudza nasza wyobraźnia. Zanim pojawią się moje onkolęki spróbuję sprawdzić, co mogłabym zrobić w tej sytuacji, gdybym się nie bała? Co najgorszego może mnie spotkać i się wydarzyć? Moja młoda koleżanka, psycholog Ola Krupska przypomniał mi, że kontakt ze swoją wątpiącą stroną to sygnał, że nie chcę utracić dla siebie tego, co ważne. Jasne, że nie chcę.

I pewne, że nie muszę karmić swoich onkolęków. Dam radę.

Foto i cała profesjonalna wiedza zaczerpnięta ze strony: https://portal.abczdrowie.pl/nowotwor-zlosliwy...

Tkać pozytywną energię. To fantastyczne zajęcie dla mnie. Osiągnęłam ustawowy wiek emerytalny. Posiadam mnóstwo doświadczeń życiowych i adekwatny do nich stan zdrowia.

Doświadczenia nierozerwalnie wiążą się z innymi, zawsze ważnymi osobami, które spotkałam na swoich ścieżkach drogach i autostradach.

Przeglądam zakamarki pamięci, otwieram szufladki i zapomniane pudełka, wyjmuje zakurzone gadżety i tkam  z nich dobrą energię. Bo we wspomnieniach są zapisane emocje i uczucia. Te przyjemne przypominają mi jakie dobre życie wiodłam, stanowią osnowę.

Wspomnienia dotyczące złych chwil, cierpienia i ciągnących się smuteczków odkurzam, czyszczę, piorę i tkam. Zamieniam na życiodajną energię, która mnie teraz unosi. Jak muzyka, jak piękny widok, jak rozkoszny zapach, albo zapisane w pamięci ślady.

Świadkowie i bohaterowie mojego życia nie zawsze zostali przeze mnie obdarzeni wdzięcznością. Tkając  niekończący się szal albo płaszcz, mogę to teraz uczynić, tworząc cieplutkie, bezpieczne zagłębienia 

Oczarował mnie drozd śpiewak

Nie z wyrachowania, oczywiście, tylko dlatego, że taka jestem – trochę narcystyczna, trochę skromna, piszę do Ciebie. Troszeczkę mogę zmienić swoje zachowanie, stosując się do norm i reguł, które w różnych środowiskach obowiązują. Ty też możesz się troszeczkę nagiąć. Może spróbuj dodać coś innego do swojej codzienności. Wstydliwy balast odrzuć precz.

Nie wpadaj w panikę, kiedy coś Ci się nie uda – zawsze są jakieś możliwości, mimo, że zegar biologiczny tyka. Nic nie jest idealne – ani świat, ani my sami. Życie, to proces, który biznes podzielił na etapy – nie próbuj się dopasować za wszelką cenę. No oczywiście, że możesz co nieco poprawić w swoim wyglądzie. Pomyśl, czy zabiegi stylisty albo nowoczesne kosmetyki pokonają Naturę? Coś przemija, coś się rodzi – to są codzienne smutki i radości, poczucie pustki albo entuzjazm wspólnoty.

Tego roku na moim działkowym ganeczku uwił gniazdko drozd śpiewak. Widziałam z jaką troską dorosłe ptaki strzegły zjawiskowe niebieskie jaja. Słyszałam śpiewy, trele, a nawet skrzeczące piski, gdy porozumiewały się ze sobą, widząc w pobliżu moje koty. Aż w końcu udało mi się zobaczyć pierwszy lot maluchów. Bezcenne.

   

Piękno tkwi w narodzinach, tak samo jak w przemijaniu. Nie trzeba za wszelką cenę być doskonałym, ale próbować trzeba. Przecież ptak nie może całe swoje życie spędzić w gnieździe. To Natura decyduje o wielu kwestiach. Ja czuję się niedoskonała i niedokończona. Może dlatego tak łatwo zachwycam się przejawami życia. Najbardziej tymi unikatowymi, ulotnymi.

Bywa mi też bardzo trudno, np. gdy na mojej drodze stanie ktoś, kto nie słucha argumentów. Poziom komunikowania się osiąga wówczas zero. w świecie przyrody to chyba oznacza śmierć – skąd te urocze maluchy drozda śpiewaka miałyby wiedzieć, że nadszedł czas na bezpieczne opuszczenie gniazdka, gdyby nie śpiew i powietrzne wygibasy dorosłych?

Kiedy spotkam na swojej drodze kogoś, kto unika dialogu, złoszczę się, bo budzi to we mnie mordercze instynkty. Staram się więc omijać taki gatunek, bo jak wynika z logiki, nie komunikując się z innymi, dąży taki ktoś - na własne życzenie - do zagłady. Taki ktoś sądzi, że ma monopol na rację – to, że może się mylić nie wchodzi w grę. A przecież każdy ma prawo do swojej opinii. 

Człowiek jest istotą społeczną i potrzebuje relacji z innymi. Gdy brakuje nam stymulacji społecznej, czujemy się samotni, wyobcowani, popadamy w depresyjne stany. Jeśli ktoś nie buduje relacji, żąda przyjęcia wyłącznie swojej argumentacji, a rozmowa bardziej przypomina monolog, inni izolują się od niego. Powstaje błędne koło. Nazywaj własne emocje. Wyrażaj własne poglądy. Informuj na czym opierasz własne przekonania. Jeśli rozmowa wydaje Ci się zadaniem ponad Twoje możliwości, wyślij codziennie choć jedną wiadomość – nawiązuj kontakt z ludźmi. Tylko tak można nauczyć się budowania relacji. Nie zapomnij odpowiedzieć.